آموزش, دانستنی های لنز, لنز

تاریخچه لنزهای تماسی

لنزهای تماسی در مقایسه با عینک، یک اختراع نسبتا مدرن هستند. عینک بیش از ۷۰۰ سال پیش در ایتالیا تولید شد، اما در مقابل، لنزهای تماسی که فقط پوشش دهنده چشم هستند، بیش از ۶۰ سال است که تولید شده اند. اما لنزهای تماسی داستان مفصل تری دارند.


لنزهای تماسی در سال ۱۵۰۸، توسط یکی از مشهورترین مخترع جهان به نام لئوناردو داوینچی تولید شده اند. او در نسخه خطی خود، این احتمال را در نظر گرفت که فرو بردن سر در یک کاسه شیشه ای می تواند بیماری های خاص بینایی را درمان کند.
نکته قابل توجه این است که لئوناردو برای ریختن آب درون کاسه شیشه ای، به دنبال ایجاد یک لنز شیشه ای بوده است.

 

حدود ۱۵۰ سال بعد، رنه دکارت،یکی از مشهورترین ریاضیدانان دنیا، از یک راهکار جایگزین استفاده کرد، که بسیار نزدیک به محصول امروزی بود. وی، در انتهای یک لوله پر از آب، که بر روی قرنیه قرار داشت، لنز را تولید کرد. متاسفانه، راهکار دکارت عملی تر از روش داوینچی نبود; لوله ها برای استراحت چشم، نیاز به پشتیبانی خارجی داشتند و لنزی که اختراع کرده بود اجازه پلک زدن نمی داد. با این حال، دکارت بزرگ، اولین کسی است که پیشنهاد کرد که لنز را مستقیما روی قرنیه، به جای سفیدی چشم قرار دهید.

 

 

در سال ۱۸۰۱، دانشمند انگلیسی به نام (توماس جوان) یک نمونه اولیه را مستقیما طبق طرح های اصلی دکارت تولید کرد. وی، این لنزهای پر از آب را با استفاده از موم در چشم خود قرار داد و از نتایج آن نوشت. او مشاهده کرد که لنزهای دکارت دید او را تار می کند، اما با راهکارهای دیگری از لنزها قابل اصلاح است. این امر به اثبات اصول اصلی ارائه شده توسط داوینچی و دکارت کمک کرد و زمینه را برای طراحی های عملی تر، فراهم نمود.
ستاره شناس انگلیسی به نام (سرجان هرشل) با پیشنهادات خود، برای سنگ زنی و انتخاب مناسب لنزها، توانست در طراحی لنزهای تماسی به طور عملی، بیشتر کمک کند. در سال ۱۸۲۳، هرشل ایده یک لنز تماسی شیشه ای را برای قرار دادن روی سطح قرنیه تا حد امکان پیشنهاد کرد. او استفاده از قالب فیزیکی چشم را اظهار کرد، تا تولید کنندگان بتوانند لنزهایی متناسب با هر فرد مصرف کننده را ایجاد کنند. برای کمک به جلوگیری از آسیب رساندن به لنز در چشم، استفاده از ژل پر کننده ای را که بین قرنیه و لنزها قرار دارد را ارائه کرد.

لنزهای تماسی به واقعیت تبدیل شدند!

با آغاز قرن نوزدهم، ایجاد لنزهای تماسی برای عموم به طور قابل توجهی امکان پذیر شد.
در سال ۱۸۸۷، مولر، سازنده چشم مصنوعی، لنز تماسی شفاف را اختراع کرد. این لنزهای تماسی اولیه برای درمان بینایی طراحی نشده بودند، در عوض در محافظت از چشم بیمار بسیار موثر بودند.
پیشرفت های بیشتر در ایجاد لنز به این معنی است که با آغاز قرن بیستم لنزهای تماسی شروع به اثبات ارزش خود برای درمان عیوب انکساری کردند. این تکنولوژی به هیج عنوان آماده گسترش نبود و لنزها فقط برای اهداف پزشکی خاص استفاده می شدند.
لنزهای کوچک شیشه ای تلاش کردند تا به درستی در چشم قرار بگیرند، در حالی که لنزهای بزرگتر تا حد زیادی در تولید اشک طبیعی چشم دخالت داشتند.

 

ماهیت غیر قابل نفوذ این لنزهای شیشه ای، استفاده بیش از حد آنها را به شدت محدود کرد. همچنین گزارش شد که آنها باعث اذیت و آزار چشم میشوند، شکنندگی لنزهای شیشه ای کوچک، خطر آسیب رسیدن به چشم را به شدت افزایش میدهند.

 

ویلیام اولین کسی بود که از پلاستیک در ساخت لنزهای تماسی استفاده کرد و در سال ۱۹۳۶ یک لنز پلاستیکی اسکالر ایجاد کرد. این لنزها بدون خطر شکستگی در چشم، سبک جدیدی را ارائه کردند و لنزهای شیشه ای را تقریبا از بین بردند. با وجود این پیشرفت های بزرگ، لنزها هنوز هم لنزهای اسکرال بودند که کل قسمت جلوی چشم را پوشش میدادند. بنابراین فقط برای دوره های کوتاه مدت استفاده میشدند.

 

عصر جدید لنزهای تماسی

در سال ۱۹۶۰، شیمیدانانی به نام های ویچترل و لیم توانستند لنزهای تماسی نرم را تولید کنند.
روزهای اول، لنزهای تماسی نرم، مشکلات عمده ای را به وجود آوردند. کنترل محتوای بالای آب آنها بسیار دشوار بود و کیفیت نوری آنها از لنزهای پلاستیکی سخت که بعدها تولید شده بود، بدتر بودند.
پس از تقریبا یک دهه پیشرفت، لنزهای نرم Biofinity درانگلستان در دسترس قرار گرفتند. برخلاف لنزهای تماسی سخت، اکثر مصرف کنندگان برای راحتی نسبی می توانستند در طول روز از این لنزها استفاده کنند.

 

لنزهای هایدروژل نرم به آمریکا و کانادا رسیدند!

در سال ۱۹۷۱شرکت محصولات بهداشت چشم کانادا ( Bausch&Lomb) از طرف سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا برای فروش لنزهای هایدروژل نرم خود، مورد تایید قرار گرفت. به نظر می رسد که آنها بسیار محبوب هستند و به پیشرفت لنزهای تماسی نرم کمک می کنند. با گذشت زمان، چارچوب هایدروژل برای لنزهای تماسی گسترش پیدا کرد و بهبود یافت. در سال ۱۹۸۱ شاهد انتشار لنزهای نرم بودند که می تواند یک شبانه روز مورد استفاده قرار بگیرد.

 

لنزهای تماسی با نفوذپذیری گاز معرفی شدند!

در سال ۱۹۸۶، لنزهای تماسی نفوذ پذیر به گاز تولید شدند. لنزهای نفوذپذیر GP از پلاستیک محکم و بادوام ساخته شدند که اکسیژن را منتقل می کنند. از آنجا که این لنزها فاقد آب هستند، نسبت به لنزهای تماسی نرم احتمال جذب باکتری را کاهش میدهند.

لنزهای تماسی یکبار مصرف عرضه شدند!

در سال ۱۹۸۷ شاهد تولید لنزهای تماسی یکبار مصرف بودیم. این لنزهای نرم با غلبه بر مشکلات بهداشتی به سادگی به مصرف کننده اجازه می دهند پس از استفاده، آنها را دور بیندازد. لنزهای تماسی یکبار مصرف یک موفقیت بزرگ بودند و تا به امروز محبوب ترین نوع لنز تماسی می باشند.

 

لنزهای هایدروژل سیلیکون

این لنزها اجازه می دهند تا اکسیژن بیشتری به داخل قرنیه نفوذ کند. در واقع، این لنزها تا ۵ برابر اکسیژن بیشتری نسبت به هایدروژل معمولی به قرنیه می رسانند. لنزهای هایدروژل سیلیکون و هایدروژل معمولی هر دو از پلاستیک ساخته شده اند که در هنگام خشک شدن سخت است اما به راحتی آب را جذب می کنند و هنگام آبرسانی، نرم و ژله ای می شوند. اگر تاکنون به لنزهای هایدروژل نرم یا سیلیکونی اجازه خشک شدن دادید، می دانید که دچار تغییر شکل، سخت و شکننده می شود. اما اگر برای چند دقیقه در محلول لنز تماسی خیس کنید، دوباره نرم و قابل پایدار می شود.


امروزه لنزهای تماسی برای اکثر افراد مصرف کننده، بسیار راحت بوده و معمولا قابل شمارش نیستند و همچنین استفاده از لنزهای تماسی به مصرف کنندگان اجازه می دهند زندگی خود را آزادانه و با دید عالی تری سپری کنند.
author-avatar

درباره روشنک حیدری

مترجم نور اپتیکال/ فارغ التحصیل کارشناسی زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه لرستان/ فارغ التحصیل کارشناسی ارشد آموزش زبان انگلیسی از دانشگاه تهران مرکز/

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *