آموزش, دانستنی های لنز, لنز

نزدیک بینی (مایوپی)

نوعی از عیوب انکساری می باشد که در آن پرتوهای موازی نور که از بی نهایت می آیند در جلوی شبکیه متمرکز می شوند. نزدیک بینی زمانی رخ می‌دهد که کره چشم بزرگ‌تر از حالت معمول بوده و یا

اینکه قرنیه یا لنزبیش از حد خمیده شده باشد. در این حالت تصویر جلوتر از شبکیه تشکیل می شود و فرد مبتلا اشیائی که در دور قرار گرفته اند را به صورت تار مشاهده خواهد کرد.

 

 

 

 

 

عموما نزدیک بینی ابتدا در سنین مدرسه دیده میشود اما نوعا تا حدود 20 سالگی پیشرفت میکند، هرچند ممکن است در افراد بزرگسال به علت استرس های بینایی (کار نزدیک طولانی) یا بیماریهایی مانند دیابت پیشرفت کند.

تطابق در بیمارانی که نزدیک بینی آنها اصلاح نشده است به طور طبیعی پیشرفت نمی کند و آنها ممکن است از یکسری مشکلات چشمی رنج ببرند.

 

 

علل نزدیک بینی

دلیل اصلی نزدیک بینی نامشخص است اما دو فاکتور در پیشرفت آن نقش دارد:

1/ ژنتیک:  نزدیک بینی در افرادی با سابقه خانوادگی دیده می‌شود. اگر یکی از والدین نزدیک بین باشد، احتمال بروز این عارضه در میان فرزندان افزایش خواهد یافت. اگر هر دو والدین نزدیک بین باشد، این احتمال چند برابر خواهد شد.

2/ استرس های بینایی: اگرچه تمایل به پیشرفت نزدیک بینی به صورت ژنتیکی می باشد اما ممکن است میزان کار نزدیک (مطالعه و کار با کامپیوتر) بر آن تاثیرگذار باشد.

 

 

به لحاظ کلینیکی نزدیک بینی را به انواع زیر تقسیم بندی می کنند:

1/ نزدیک بینی مادرزادی: در بدو تولد وجود دارد و معمولا در بچه هایی که زودرس به دنیا می آیند دیده می شود. نمره این بیماران 10-8 می باشد و اغلب ثابت می ماند.

2/ نزدیک بینی پاتولوژیک: معمولا در دهه اول زندگی پیشرفت می کند و در این افراد فاکتورهای ژنتیکی نقش مهمی را به عهده دارند. این افراد ممکن است از تاری دید و یا شب کوری شکایت کنند.

3/ نزدیک بینی اکتسابی: این نوع نزدیک بینی درکنار بیماریهای دیگری مانند کاتاراکت( آب مروارید) ویا دیابت دیده می شود.

4/ نزدیک بینی ساده:  این نوع نزدیک بینی به تدریج پیشرفت می کند و نمره این افراد معمولا از 6-8 تجاوز نمی کند.

 

 

    علايم

  • اجسام دور ممکن است تار دیده شوند
  • برای درست دیدن نیاز به لوچ کردن چشم‌ها وجود دارد
  • سر درد ناشی از خستگی چشم
  • به سختی دیدن محیط اطراف خصوصاٌ در هنگام رانندگی در شب

 

 

 

 

کودک مبتلا به نزدیک بینی این علائم را دارد:

  • لوچ کردن همیشگی چشم‌ها
  • نیاز به نشستن جلوی کلاس و در فاصله بسیار نزدیکی از تلویزیون یا صفحه نمایش
  • ناآگاه بودن به اجسام دور
  • زیاد پلک زدن
  • مالیدن زیاد چشم‌ها

 

 

 

درمان‌هایی برای متوقف کردن و یا کم کردن سرعت پیشرفت نزدیک بینی:

محققین در تلاش هستند که به روش‌های موثرتری برای متوقف کردن شدت نزدیک بینی در گذر زمان دست پیدا کنند، این روش‌ها عبارتند از:

 

1/ داروهای موضعی، آتروپین: قطره‌های چشم آتروفین معمولاً برای گشاد کردن مردمک چشم برای معاینه و یا بعد و قبل جراحی استفاده می‌شود. این نوع قطره‌ی چشمی در مقادیر و دوزهای مختلف ممکن است به کاهش سرعت زیاد شدن درجه نزدیک بینی منجر شود. اما تاکنون مکانیسم دقیق آن ناشناخته مانده است.

2/ بیش‌تر وقت گذراندن در فضای باز: صرف کردن وقت زیادتر در فضای باز در طی دوران بلوغ و سال‌های اول جوانی خطر ابتلا به نزدیک بینی را کاهش می‌دهد. پژوهشگران بر این باور هستند که قرار گرفتن زیادتر در برابر اشعه فرابنفش نور خورشید ممکن است ساختار مولکولی صلبیه و قرنیه را تغییر داده و در نهایت منجر به حفظ حالت و شکل طبیعی آن‌ها شود.

3/ لنزهایی با فوکوس دوتایی: این نوع از لنزهای تماسی جدید باعث کم شدن شدت پیشرفت نزدیک بینی در کودکان بین 8 تا 12 سال شده است.

4/اورتوکراتولوژی: در این پروسه شما برای چندین ساعت در روز از لنز تماسی سخت استفاده می کنید، تا انحنای چشم شما خنثی شود ، سپس مدت زمان کمتری از لنز استفاده می کنید تا حالت جدید باقی بماند. اگر این روش را ادامه ندهید، چشم ها به حالت قبلی باز می گردند. شواهد حاکی از این است که روش ارتوکراتولوژی دراز شدگی کره‌ی چشم فرد مبتلا را کم کرده و در نهایت باعث کاهش نزدیک بینی می‌شود.

 

 

لنز تماسی

برای برخی افراد لنزهای تماسی می تواند دید بهتری نسبت به عینک ایجاد کند. در واقع لنزهای تماسی ممکن است وضوح دید بیشتر و میدان دید وسیع تری ایجاد کند(به خصوص در افرادی که نمره بالایی دارند).

در بیماران نزدیک بین معمولا از لنزهای تماسی نرم استفاده میشود که به صورت لنزهای روزانه، فصلی و سالیانه موجود می باشد.

 

 

مزایای لنز بر عینک در بیماران نزدیک بین

1/  در بیماران نزدیک بین (به خصوص نمره های بالا ) تصویر اشیا در پشت عینک کوچکتر از حد واقعی دیده می شود اما با لنز، اندازه تصویر طبیعی خواهد بود.

2/  با عینک فقط در دید مستقیم از مرکز شیشه عینک، دید واقعی داریم اما لنز با چشم حرکت می کند و همواره تصاویر از مرکز لنز دیده می شود.

3/ اندازه چشم از پشت عینک نزدیک بینی ( به خصوص در نمره های بالا) کوچکتر از اندازه واقعی دیده می شود که این مشکل با لنز برطرف می شود.

4/ در بیمارانی که اختلاف نمره دو چشم آنها زیاد است (آنیزومتروپ ها) لنزهای تماسی گزینه بهتری نسبت به عینک می باشد.

 

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *