دانستنی های عینک

تاریخچه عینک

مخترع اولین لنزهای عینک ناشناخته است. گفته می شود که سنکا ، تراژدیست رومی (4 قبل از میلاد – 560 میلادی) از یک گلدان آب به عنوان ذره بین برای خواندن “همه کتاب های رم” استفاده کرده است. گزارش شده است که راهبان در قرون وسطی از کره های شیشه ای به عنوان ذره بین برای خواندن استفاده می کردند.

امروزه پی برده اند که شیشه گرهای ونیزی قرن سیزدهم سنگ های قرائتی که از جنس شیشه های جامد بوده اند ، تولید می کردند که این سنگها در قاب های دستی که از جنس شاخ یا چوب بوده است ، به صورت تک لنز قرار می گرفت. این سنگ های قرائت شبیه لنزهای بزرگ نمای دستی (زره بین ) امروزی بودند.

اکثرمورخان بر این باورند که اولین شکل عینک در حدود 1228-1289میلادی توسط راهبان یا صنعتگران در پیزا (یا شاید ونیز) در ایتالیا تولید شده است. این لنزهای بزرگنمایی برای خواندن به شکل دو ذره بین کوچک بوده و بر روی پایه هایی استخوانی ، فلزی یا چرمی قرار گرفته اند که می توانند روی پل بینی متعادل شوند.

اولین نمایش هنری شناخته شده استفاده از عینک ، نقاشی Tommaso da Modena در سال 1352میلادی بود. نقاشی او راهبان را به خواندن و نوشتن دست نوشته ها نشان می دهد. یک راهب از ذره بین استفاده می کند ، اما دیگری از عینکی که روی بینی اش نشسته است استفاده می کند.

اوایل از عینک فقط برای اصلاح دید نزدیک و پیرچشمی (کسانی که قادر نیستند به راحتی مطاله کندد) استفاده می کردند. و عینک هایی که برای اصلاح دید دورهستند خیلی دیرتر ، در اوایل سال 1400 ظاهر شدند.

تاریخچه عینک

اولین کمک بینایی ، که سنگ قرائت خوانده می شود ، در حدود سال 1000 میلادی اختراع شد. سنگ قرائت کره ای شیشه ای بود که برای بزرگنمایی حروف در سطحی بالاتر از مطالب نوشته شده قرار میگرفت . اولین عینکی که به شکل عینک های امروزی بود ، حدود سال 1284 در ایتالیا اختراع شد. تصورمی شود که سالوینو د آرمات مخترع آنها بوده است.

مخترع عینک

Salvino D’Armate عموما مخترع اولین عینک های امروزی در حدود سال 1284میلادی شناخته می شود. اولین عینک ها برای اصلاح دید نزدیک تجویز می شدند و روی پل بینی قرار داشتند. عینک های آفتابی که امروز می شناسیم در سال 1929 توسط سام فاستر اختراع شد. او این عینکها را با استفاده از فیلتر های نور خورشید ساخته و آنها را به مردم در Atlantic City Woolworths فروخت.

تحولات بعدی عینک

در قرن هفدهم مردم به اصل لنزهای مقعر و محدب را پی بردند. عینک را می توان با لنزهای منفرد که دید دور یا نزدیک را اصلاح می کنند تولید کرد و یا می توان آنها را با لنزهای چند کانونی تولید کرد که هم دید در فواصل دور و هم خواندن را اصلاح می کند. از شیشه مقعر برای اصلاح نزدیک بینی استفاده می شود ، به طوری که اشعه های نور از هم جدا می شوند. از لنزهای محدب برای کمک به اصلاح دور بینی استفاده می شود ، به طوری که اشعه های نور همگرا می شوند. لنزهای استوانه ای مورد استفاده برای اصلاح آستیگماتیسم توسط سر جورج ایری در سال 1825میلادی اختراع شد. از لنزهای دو کانونی می توان برای درمان نزدیک بینی و پیرچشمی (با قسمت پایین برای مشاهده اشیا نزدیک دست (مانند قسمت مطالعه)) استفاده کرد. آنها اولین بار توسط بنجامین فرانکلین در سال 1784میلادی طراحی شدند.

اولین نوع دسته عینک توسط صنعتگران اسپانیایی در سال 1600میلادی ساخته شده است. آنها روبانهای ابریشم یا رشته ها را بر روی قاب چسبانده و آنها را بر روی گوش کاربر حلقه می کردند. انواع جدیدی از عینک ها توسط مبلغان اسپانیایی و ایتالیایی در چین انجام شده . چینی ها به جای ساختن حلقه ، وزنه های فلزی کوچک را به رشته ها متصل کردند. در سال 1730 اپتیکال ادوارد اسکارلت دسته صلب و سختی را طراحی کرد که در بالای گوش فرد استفاده کننده قرار دارد.

شیشه ، پلاستیک یا پلی کربنات مواد لنز عینک هستند. شیشه ماده اصلی عینک بود زیرا از وضوح نوری زیادی برخوردار است ، اما لنزهای شیشه در نسخه های قوی تر می توانند بسیار سنگین باشند. لنزهای پلاستیکی بسیار سبک تر از شیشه هستند اما مستعد خراشیده شدن هستند. سبک ترین و باریک ترین ماده لنز عینک ، پلی کربنات است که CR-39 نیز نامیده می شود.

عینک های نادرست ممکن است به چشم شما آسیب برسانند ، بنابراین لنزها باید توسط چشم پزشک یا بینایی سنج تجویز شده و توسط یک اپتیک ماهر ساخته شوند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *